ทอดตามองไปยังอุโมงค์ทางขวามือที่คับแคบเส้นนั้น
เจตน์กระบี่ของข่ายพลังสรรพสิ่งเยือกแข็งแอบซ่อนอยู่ในผนังหินทั้งสองด้าน ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย
สายตาของเขามองทะลุอากาศที่ดูคล้ายว่างเปล่าไปยังห้องขังที่อยู่ปลายสุดของอุโมงค์ทางเดินห้องนั้น
ทันใดนั้นเอง ในรอยแตกของประตูห้องขังได้มีเกล็ดหิมะจำนวนนับไม่ถ้วนไหลทะลักออกมา
เกล็ดหิมะเหล่านั้นไหลทะลักออกมามากขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็นกระแสน้ำที่แฝงเอาไว้ด้วยความหนาวเย็นและความน่ากลัวไหลทะลักออกมา ถาโถมเข้ามาหาเขา
จิ๋งจิ่วมองดูภาพที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบๆ มิได้หลบหลีก แล้วก็มิได้ตกใจ
หิมะที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างคลุ้มคลั่งแทบจะมาถึงตรงหน้าเขาในทันที ใกล้จะท่วมตัวเขา
ในเวลานี้เอง เขาหลับตาลง จากนั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เกล็ดหิมะเหล่านั้นหายไปแล้ว
ตรงหน้าเขายังคงเป็นอุโมงค์ทางเดินที่เงียบสงัดเส้นนั้น
ยังคงเป็นห้องขังที่โดดเดี่ยวห้องนั้น
คิดอยากจะขังสิ่งมีชีวิตอย่างเสวี่ยจีเอาไว้ อีกทั้งยังมีเหตุการณ์ของศิษย์พี่เป็นบทเรียนมาแล้ว ครั้งนี้จิ๋งจิ่วยิ่งระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เขามีการเตรียมแผนสำรองเอาไว้ล่วงหน้า
ยุงจากคุกสะกดมารตัวนั้นคือสิ่งที่เขาทิ้งเอาไว้
