่องในเมือง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “สถานการณ์ในที่ราบหิมะค่อยๆ สงบลงแล้ว งานชุมนุมเหมยฮุ่ยในปีนี้น่าจะจัดขึ้นตามปกติ จัวหรูซุ่ยก็น่าจะไปเมืองเจาเกอด้วย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เรื่องในครั้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับที่ราบหิมะ”
เขาเตรียมจะบอกนางเรื่องเสวี่ยจี เพื่อที่ว่าหากหลังจากนี้เกิดอะไรขึ้นจริงๆ จะได้เตรียมตัวได้ทัน
ในเวลานี้เอง จู่ๆแมวขาวก็วิ่งออกมาจากในถ้ำอย่างรีบร้อน กระดิ่งตรงลำคอส่งเสียงดังไม่หยุด
เจ้าล่าเยวี่ยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ในใจคิดว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
แมวขาวเอาจักจั่นเหมันต์วางลงบนพื้น ส่งสายตาบอกให้จิ๋งจิ่วรีบดู
จักจั่นเหมันต์ตัวแข็งทื่อ ขาเล็กๆ สีขาวสิบกว่าข้างสั่นไม่หยุด ดูคล้ายว่าจะไม่ไหวแล้ว
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปจับมันขึ้นมาไว้ในมือ พบว่ามันไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่ตกใจกลัวอย่างมากเท่านั้น
ยุงที่ได้รับคำสั่งจากจักจั่นเหมันต์ตัวนั้นตายแล้ว
ตายอยู่ในห้องขังของคุกกระบี่ห้องนั้น
……
……
ท่ามกลางท้องฟ้ายามเย็น จิ๋งจิ่วมายังยอดเขาซั่งเต๋อ คุกกระบี่ตกอยู่ในความมืดเหมือนกับช่วงเวลาอื่น
เขาเดินเข้าไปในอุโมงค์อันมืดมิด ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาแม้แต่น้อย จนกระทั่งมาถึงโถงที่มีตะเกียงไฟส่องสว่าง เขา
