มื่อเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น หรือว่าให้ปล่อยมันเอาไว้ไม่ต้องไปสนใจมัน?
……
……
ชั้นเมฆปั่นป่วน ในที่แห่งหนึ่งของชั้นเมฆค่อยๆ บางลง ข่ายพลังชิงซานเปิดออกเป็นช่องช่องหนึ่ง
ลำแสงกระบี่ส่องสว่างเมฆที่กำลังเคลื่อนตัว ดูคล้ายเส้นไหมสีขาวที่กำลังเริงระบำ
กระบี่คมจักรวาลกลับมาแล้ว
ครั้งนี้ไม่มีคนมาต้อนรับ แล้วก็ไม่มีเหล่าศิษย์ชิงซานมาส่งเสียงตะโกนเรียกอาจารย์อาเล็ก
ริมฝั่งลำธารสี่เจี้ยนไม่มีเสียงอ่านหนังสือ บริเวณรอบยอดเขาอวิ๋นสิงไม่มีลำแสงกระบี่บิดเบี้ยว บนยอดเขาปี้หูไม่มีลม ผิวทะเลสาบสงบนิ่งเหมือนกระจก ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานมองไม่เห็นใครเลยสักคน เงียบสงัดจนดูวังเวง
เมื่อเห็นภาพเหล่านี้ ชิงเอ๋อร์นึกโยงไปถึงคำว่าสุสานอีกครั้ง ภายในใจเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างรุนแรง
เสวี่ยจีไม่มีความรู้สึกอะไร เพราะนางไม่รู้ว่าชิงซานควรจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร
กระบี่คมจักรวาลบินลงไปยังยอดเขาซั่งเต๋อ
ที่นี่ก็ไม่มีคนเช่นเดียวกัน
กระทั่งท่านกฎแห่งกระบี่ที่มักจะมายืนมองดูบ่อน้ำในส่วนลึกของถ้ำอย่างเงียบๆ ก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน
ยอดเขาซั่งเต๋อหนาวเย็นเป็นอย่างมาก ทั่วทุกที่บนผนังหินจะมองเห็นร่องรอยของน้ำค้างแข็ง
เสวี่ยจีใช้ผ้าห่มคลุมร่างกาย มีเพีย
