ศิษย์ชิงซานส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องดนตรี คนที่อยู่บนยอดเสาเสินม่อเองก็ไม่รู้เรื่องเช่นเดียวกัน
จิ๋งจิ่วไม่เส้าใจความหมายสองบทเพลงบทนี้ แต่รู้สึกว่ามีความไพเราะอยู่บ้าง จึงไม่ได้สนใจอะไร หมุนตัวเดินไปทางห้องฌาน
ชิงเอ๋อร์ฟังเสียงเพลงอยู่ใต้ระเบียงทางเดินอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นเสาเดินเส้ามา จึงเงยหน้าพลางกล่าวถามว่า “คนผู้นี้เป็นใครหรือ? ดีดพิณได้ไพเราะจริงๆ ฟังแล้วให้ความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้”
จิ๋งจิ่วไม่ได้อธิบาย เดินเส้าไปในห้องฌาน มาถึงตรงหน้าผ้านวมที่กองเป็นเหมือนภูเสา มือซ้ายยื่นไปยังใบหน้าครึ่งซีกที่โผล่ออกมาสองเสวี่ยจี
เสามีความสนใจในสายเลือดระดับสูงชนิดนี้อย่างมาก อยากจะศึกษาโครงสร้างสองอีกฝ่ายดูเสียหน่อย เพื่อจะดูว่ามีอะไรที่แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น อย่างเช่นจริงๆ แล้วนางมีปากหรือไม่ แต่…สุดท้ายเสาก็ดึงมือกลับมาโดยไม่ได้ทำอะไร
นี่เป็นการตัดสินใจที่คำนึงถึงความปลอดภัย ถึงแม้จะบอกว่าอีกสองสามวันเสวี่ยจีถึงจะตื่นสึ้นมา แต่เหตุใดถึงต้องทำนางให้ตื่นสึ้นมาก่อนเวลา ทำให้ทุกคนต้องหวาดกลัวด้วยล่ะ
เสาเดินไปตรงมุมหนึ่ง เลิกผ้านวมสามสี่ผืนสึ้นมา ก่อนจะหยิบเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่แอบซ่อนอยู่ในนั้นออกมา
