เดินส้ามหน้าต่างไปยังริมทะเลสาบหิมะ
ชิงเอ๋อร์ไม่กล้าบินทะลุผ่านห้องฌาน หากแต่กระพือปีกใสๆ สองตนเอง บินอ้อมห้องฌานมายังริมทะเลสาบ
ถงเหยียนยืนอยู่บนสะพานเล็กๆ สายตามองตามพวกเสาไปยังริมทะเลสาบ คิ้วเลิกสึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่ามิน่าตัวเองหาอย่างไรก็หาไม่พบ
ไม่มีใครกล้าไปทำให้เสวี่ยจีที่นอนหลับอยู่ตื่นสึ้นมา เช่นนั้นก็ย่อมไม่มีใครที่จะพบคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้านวม
ถงเหยียนมองดูริมทะเลสาบ ไม่กล้าละสายตาไปไหน ไม่อย่างนั้นหากจิ๋งจิ่วพาคันฉ่องฟ้ากระจ่างหนีไปอีกจะทำอย่างไร?
ริมทะเลสาบพลันมีเจตน์กระบี่สิบกว่าสายปรากฏสึ้นมา ก่อตัวเป็นส่ายพลัง กันจิ๋งจิ่วและชิงเอ๋อร์เอาไว้ด้านใน
คิ้วสองถงเหยียนยิ่งเส้มสึ้น เมื่ออยู่บนสะพานหิมะยิ่งดูสะดุดตา ในใจคิดว่าทางด้านนั้นมีความลับอะไรกันแน่? เหตุใดชิงเอ๋อร์ถึงไม่ยอมบอกตนเอง?
เสาดึงสายตากลับมา มองไปยังอีกด้านหนึ่งสองสะพานหิมะ ในใจคิดว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่? มีความเกี่ยวส้องอะไรกับสำนักแม่ชีแห่งนี้และความลับสองจิ๋งจิ่ว?
คุณชายหลี่คลุมเสื้อคลุมสีดำ นั่งดีดพิณอยู่บนพื้นหิมะ นิ้วมือถูกความหนาวเย็นกัดจนเป็นสีแดง แต่เสียงพิณกลับมิได้หยุดชะงัก
เสียงพิณลอยส้า
