ผ้านวมที่กองเป็นเหมือนภูเขาทับตายไปแล้ว แต่เขาไม่อยากจะคิดเช่นนี้ ยังคงมีความหวังอยู่ในใจลึกๆ
จิ๋งจิ่วเดินเข้ามาจากบนพื้นหิมะอย่างเงียบๆ มองดูเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “นางยังไม่ตาย”
คุณชายหลี่มองดูใบหน้าของเขา ตกตะลึงไปทันที ภายในหัวสมองสับสน กล่าวพึมพำออกมาว่า “แบบนั้นนางก็ร้อนตายได้เหมือนกัน”
“นางไม่มีทางร้อนตาย แต่ถ้าหากไม่ทำเช่นนี้ ทุกคนภายในเมืองต้าหยวนจะต้องหนาวตายอย่างแน่นอน”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ จิ๋งจิ่วก็หมุนตัวเดินไปทางทะเลสาบหิมะที่อยู่ด้านหลังห้องฌานห้องนั้น
ในที่สุดคุณชายหลี่ก็ได้สติขึ้นมา ความทรงจำเมื่อในอดีตไหลทะลักออกมาทั้งหมด สายตามองดูแผ่นหลังของจิ๋งจิ่ว ก่อนจะกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยว่า “พวกท่าน... กลับมาแล้วหรือ?”
“นางคงจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”
ร่างของจิ๋งจิ่วหายไปตรงห้องฌานด้านนั้น
คุณชายหลี่ค่อยๆ วางมือที่ถือมีดเล่มนั้นลง จากนั้นก้มศีรษะลง
ในตอนนั้นเขาก็คาดเดาได้แล้วว่าพี่น้องคู่นี้น่าจะเป็นเซียน วันนี้เมื่อได้เห็นใบหน้าของจิ๋งจิ่วมิได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากในตอนนั้น เขาก็รู้ว่าตนเองคาดเดาถูกต้องแล้ว จึงอดรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อยไม
