รวาล ไม่ว่าจะเป็นเพลิงสุริยันของธงสุริยันหรือว่าเพลิงอะไรอย่างอื่นก็ล้วนแต่จะต้องดับลงในพริบตา
หลังจากนั้น อุณหภูมิของดินก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจิ๋งจิ่วค่อยเอาดินเหล่านั้นกลับมา เพื่อใช้ลดอุณหภูมิให้แก่คันฉ่องฟ้ากระจ่างและกระบี่คมจักรวาล
หากเขาสามารถส่งสิ่งของไปยังจักรวาลได้ไม่จำกัด ธงสุริยันนั้นย่อมไม่มีความหมายใดๆ สำหรับเขา แต่นั่นไม่มีทางเป็นไปได้
เพราะหากเป็นแบบนั้น อย่าว่าแต่ธงสุริยันเลย ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือหรือของวิเศษใดๆ บนแผ่นดินเฉาเทียนก็ล้วนแต่ต้องสลายหายไปเพียงแค่เขาดีดนิ้ว
ถึงแม้การทำแบบนี้มันจะเป็นเรื่องง่ายเหมือนกับการหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แต่การเอามือใส่ลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบเงินออกมามันก็ต้องใช้เรี่ยวแรงเหมือนกัน แล้วนับประสาอะไรกับดินปริมาณมหาศาลขนาดนี้
ดินที่เย็นยะเยือกป้องกันเปลวเพลิงที่น่ากลัวเหล่านั้นเอาไว้ จากนั้นอุณหภูมิก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
จิ๋งจิ่วรู้ว่าวิธีนี้มิอาจใช้ต่อไปได้ จึงกล่าวกับถงเหยียนว่า “ข้าจะไปฆ่าเขา”
ถงเหยียนกล่าว “กี่ส่วน?”
จิ๋งจิ่วคิดถึงไม้ตายก้นหีบอย่างลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิง ป้ายไม้ไผ่ กระบี่เซียนแห่งยมโลก ก่อนกล่าวว่า “สองส่วน”
ชิงเอ๋อร์กล่า
