วอย่างกังวลว่า “นั่นจะได้ยังไง?”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับชิงเอ๋อร์ว่า “ข้าตายยาก หากข้าฆ่าเขาไม่ได้ ค่อยพาเจ้าหนีไป”
ชิงเอ๋อร์เคยเข้าไปในร่างกายของเขา เคยเห็นโลกที่มืดมิด ไร้ขอบเขตและเย็นยะเยือกแห่งนั้น จึงเดาได้ว่าเขาน่าจะมีวิธีพาคันฉ่องฟ้ากระจ่างหนีไป จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าก็เก็บเขาเข้าไปด้วยสิ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เขามีชีวิต”
ชิงเอ๋อร์กล่าวอย่างร้อนใจ “ข้าเองก็มีชีวิต”
“นั่นเป็นการมีชีวิตที่ไม่เหมือนกัน”
จิ๋งจิ่วมองไปทางถงเหยียนพลางกล่าวว่า “เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียก็พูดให้นางฟังก่อน”
เมื่อพูดจบประโยคนี้ เขาก็ยื่นมือไปหยิบชิงเอ๋อร์ส่งให้ถงเหยียน จากนั้นหายตัวไป
จักจั่นเหมันต์อยู่ในอ้อมอกของชิงเอ๋อร์ มันมองไปรอบๆ อย่างหวาดกลัว คิดในใจว่านายท่านเตรียมจะทิ้งตัวเองแล้วหรือ?
เมื่อไม่มีทรายที่เย็นยะเยือกมาใหม่ คันฉ่องฟ้ากระจ่างก็ร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็กลายเป็นสีแดง หากเป็นแบบนี้ต่อไป มันอาจจะมีน้ำทองแดงไหลออกมาก็ได้ สถานการณ์ของกระบี่คมจักรวาลแย่ยิ่งว่า ตอนนี้มันเริ่มอ่อนยวบ ดูแล้วคล้ายกับเส้นก๋วยเตี๋ยว ไม่สิ เหมือนแป้งขนมเปี๊ยะ
ชิงเอ๋อร์เป็นร่างดวงจิต สถานการณ์ของนางค่อนข้างดีหน่อย แต่ถงเหยียนกลับไม่สามาร
