อศิษย์พี่
จิ๋งจิ่วคล้ายสามารถมองเห็นจุดจบอันน่าหดหู่ของชายหนุ่มผู้นี้ได้ หากไม่ถูกเขาฆ่าก็ถูกศิษย์พี่ปั่นหัวจนตาย
……
……
หวังเสี่ยวหมิงยืนอยู่ริมหน้าผาบนภูเขาหิมะ มองดูทั้งสองคนที่ยืนอยู่บนพื้นเบื้องล่าง ตกตะลึงเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงรู้ความลับที่สำคัญที่สุดของตัวเอง
หลังจากนั้น ในที่สุดเขาก็มองเห็นใบหน้าของจิ๋งจิ่วได้ชัดเจน จึงตกตะลึงไปทันที
เขาพูดพึมพำขึ้นมากับตัวเองว่า “เป็นเจ้านี่เอง?”
ความรู้สึกคาดไม่ถึง ตกตะลึง แล้วก็ยินดี อารมณ์ต่างๆ นานาประเดประดังเข้ามาในหัวใจของเขา ทำให้เขาลืมความรู้สึกเย็นยะเยือกหลังจากที่ถูกจิ๋งจิ่วเปิดโปงความจริงไป
มุมปากของเขากระตุกขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูแข็งเกร็งและวิตกจริต
เปลวไฟที่อยู่ในดวงตาของเขาเหล่านั้นยิ่งลุกโชนขึ้นกว่าเดิม คล้ายว่าพร้อมที่จะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกให้มอดไหม้ เหมือนกับธงสุริยันที่ตามติดตัวเขา
หลังจากนั้นริมฝีปากของเขาก็ยิ่งสั่นรุนแรงขึ้น รอยยิ้มยิ่งดูคุ้มคลั่ง ตะโกนเสียงดังสนั่นว่า “เป็นเจ้านี่เอง! จิ๋ง…”
เสียงของหวังเสี่ยวหมิงพลันขาดหายไป
เหมือนกับลูกศิษย์ของนิกายเสวียนอินที่ตายไปแล้วผู้นั
