ดว่าคนที่เล่นหมากล้อมอย่างพวกเจ้ามีนิสัยแบบนี้เหมือนกันหมดหรือ? ความเห็นไม่ตรงกันก็ทิ้งกันเลย?
……
……
หวังเสี่ยวหมิงยืนอยู่ตรงริมผา ได้ยินเสียงหิมะถล่มที่ดังขึ้นไม่ขาดสายทางภูเขาหิมะลูกใหญ่ลูกนั้น รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่มาจากใต้เท้า นิ่งเงียบไปพูดอะไร
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงจะดึงสายตากลับมา มองไปยังกระบี่ที่อยู่ข้างกายจิ๋งจิ่ว
กระบี่ที่จิ๋งจิ่วใช้ออกมาเมื่อครู่นี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังอันตรายเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าจะเข้ามาใกล้ตัวเองอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมาถึงจุดที่ทำให้เขารู้ตัวถึงจะเปิดฉากโจมตี เขาแทบจะไม่ทันได้ตอบสนอง หากมิเป็นเพราะมีธงสุริยันคอยคุ้มครอง เกรงว่าในเวลานี้เขาคงจะได้รับบาดเจ็บ หรืออาจจะแย่กว่านั้นก็เป็นได้
เช่นนั้นก็หมายความว่าหากไม่มีธงสุริยัน เขาย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของจิ๋งจิ่วอย่างแน่นอน
ความจริงอันนี้ทำให้เขารู้สึกค่อนข้างผิดหวัง
หลังออกมาจากเมืองเจาเกอ เขาเก็บความแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ทุ่มเทกำลังและเวลา ใช้ความขยันหมั่นเพียรและหินผลึกกับยาวิเศษที่พบเจอเข้าโดยบังเอิญ ฝึกฝนวิชามารที่ดีที่สุดที่พบเจออย่างบังเอิญเช่นเดียวกัน คิดๆ ดูแล้วเขาเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญพรตช้า
