ออกไปไกลในเทือกเขาจึงมิได้ดูลึกและวังเวง
บนพื้นทั่วทุกที่ภายในหุบเขาล้วนแต่เต็มไปด้วยหินสีแดงที่มีความแหลมคม อีกทั้งยังร้อนระอุเป็นอย่างมาก หากมีคนเอาไข่ไก่ไปตอกไว้บนหินเหล่านั้น เกรงว่าเพียงแค่ไม่กี่อึดใจคงจะได้ไข่ทอดที่สมบูรณ์แบบ
ลูกศิษย์นิกายเสวียนอินหลายคนคุกเข่าอยู่บนพื้น มือและหัวเข่าล้วนแต่ถูกหินบาดจนได้รับบาดเจ็บ เลือดที่ไหลออกมาถูกความร้อนทำให้เดือดจนระเหยกลายเป็นไอ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา
“ข้าไร้ความสามารถ ขอท่านประมุขโปรดลงโทษด้วย”
พวกเขาไม่กล้าลุกขึ้นมา ได้แต่โขกศีรษะอยู่ตรงหน้าคนผู้นั้นไม่หยุด ไม่สนใจว่าหน้าผากของตนเองจะถูกลวกจนได้รับบาดเจ็บหรือไม่
เมื่ออยู่ต่อหน้าความหวาดกลัวต่อความตาย ความรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้นั้นไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
คนผู้นั้นหมุนตัวกลับมา รองเท้าหนังบดขยี้ไปบนหินจนแตกละเอียดกลายเป็นผงสีแดง
“ใช้เวลานานขนาดนี้ แต่ก็ยังหาตัวพวกมันไม่พบ แถมลูกศิษย์ยังต้องมาตายไปอีกสามคน…คนที่ตายล่ะ?”
ในเสียงของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ ดูแตกต่างกับสภาพแวดล้อมรอบกายที่ร้อนระอุอย่างชัดเจน
มีลูกศิษย์หามศพสามศพเข้ามาจากทางด้านนอกหุบเขา นั่นคือลูกศิษย์นิกายเสวียนอินสามคนที่
