เคาะๆ นั่นคือการเคาะเพียงสองครั้ง
เสียงเคาะดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ภาพลวงตาที่คันฉ่องฟ้ากระจ่างปล่อยออกมาถูกคลายออก บนพื้นเผยให้เห็นคนผู้หนึ่ง
คนพูดนั้นใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบดิน แต่สีหน้ายังคงดูเยือกเย็นและหยิ่งทะนง นั่นคือถงเหยียน
เมื่อเห็นจิ๋วจิ๋ว ถงเหยียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมาให้เห็น กระทั่งปลายคิ้วก็ไม่ได้กระดิกแม้แต่นิดเดียว
จิ๋งจิ่วยังคงสังเกตเห็นว่าคิ้วของเขาดกดำขึ้นกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย ถึงกล่าวถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ถงเหยียนยกมือขึ้นมาเช็ดใบหน้า กล่าวว่า “อาจเป็นเพราะว่าอยู่ใต้ดินนานไปหน่อย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มิใช่ปลูกหญ้าเสียหน่อย”
หญ้าต้นเล็กต้นนั้นไหวเอนแผ่วเบา ชิงเอ๋อร์กระพือปีกใสๆ ของตัวเองบินออกมา วนรอบตัวจิ๋งจิ่วอย่างรวดเร็วสามรอบ ดูค่อนข้างตื่นเต้น
นางกล่าวถามอย่างดีใจว่า “ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่? เจ้าหาพวกเราเจอได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้มาหาพวกเจ้า หากแต่มาทำธุระนิดหน่อยที่เขาเหลิ่งซาน แล้วบังเอิญเจอพอดี”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชิงเอ๋อร์ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง มือเล็กๆ ประกบกันตรงหน้า แววตาเป็นประกายคล้ายหมู่ดาว กล่าวอย่างดีใจว่า “นี่คือพรหมลิขิตยังไงล่ะ!”
