นหนึ่งเข้าไป ไม่มากไม่น้อย
ฝุ่นควันค่อยๆ ร่วงตกลงมา คนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา
คนผู้นั้นสวมชุดสีขาว ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยคราบดิน ดูกระเซอะกระเซิง
“ที่นี่คือที่ไหน?”
คนผู้นั้นกระโดดอยู่บนพื้นดิน
เศษดินเศษหินเหล่านั้นคล้ายหยดน้ำค้างที่อยู่บนใบบัว ไม่สามารถติดอยู่บนร่างกายของเขาได้ ไหลกลิ้งตกลงมา
ถึงแม้จะเป็นเศษฝุ่นที่เล็กแค่ไหนก็ไม่สามารถติดอยู่บนตัวของเขาได้
“ที่นี่คือ…เขาเหลิ่งซาน”
เฉียวเสิ่นกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ จากนั้นเขามองเห็นใบหน้าที่สะอาดสะอ้านของคนผู้นั้น ทันใดนั้นพลันได้สติขึ้นมา เขาตะโกนใส่เครื่องมือวิเศษว่า “หนีไป จิ๋ง…”
มือขวาของจิ๋งจิ่วสะบัดออกไป
เสียงของเขาหยุดลง
ทันใดนั้น ศีรษะของเขาร่วงตกลงมา ก่อนจะกลิ้งกระเด็นไปไกล
กระบี่คมจักรวาลออกมาจากในจักรวาล ทะลวงอากาศพุ่งออกไป เพียงพริบตาก็บินออกไปไกลสิบกว่าลี้ ฟันลงบนศีรษะของสาวกนิกายเสวียนอินอีกคนหนึ่ง
เหมือนกับคนแรก
ร่างกายของจิ๋งจิ่วหายไปจากที่เดิม
ในตอนที่เขามาถึงนอกระยะสิบกว่าลี้ในอีกทิศทางหนึ่ง สาวกของนิกายเสวียนอินที่ชื่อเมิ่งเหล่าซื่อยังคงเอาหูแนบกับเครื่องมือวิเศษเพื่อฟังเสียงเพื่อนอยู่
สาวกสำนักเสว
