ใหญ่หรือว่าเล็ก?
นี่มิใช่การถามถึงจำนวนที่อยู่ในถ้วยลูกเต๋า แล้วก็ไม่ได้ถามถึงขนาดของหม้อไฟ
ฉานจึมองไปยังส่วนลึกของที่ราบหิมะ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นดูผ่อนคลายขึ้น กล่าวว่า “น่าจะเป็นตัวเล็ก”
เสียงของเทพดาบดังขึ้นอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม เขากล่าวว่า “อย่างนั้นท่านไป”
ฉานจึยกเท้าที่เปลือยเปล่าถูโคลนบนธรณีประตู ก้มหน้าพลางกล่าว “ทำไม?”
เทพดาบกล่าว “ตัวใหญ่ข้าไป ตัวเล็กท่านไป ตอนที่ท่านมาที่นี่ ท่านได้ตกลงเอาไว้เรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ?”
ฉานจึเงยหน้าขึ้นมา ค่อยๆ ม้วนจีวรขึ้นมาถึงตรงข้อศอกพลางกล่าวว่า “ถึงแม้อายุข้าจะน้อย แต่ถ้านับรวมชีวิตที่แล้วไปด้วย ข้ากลับอายุมากกว่าเจ้ามากนัก”
เทพดาบมิได้สนใจเขา ความหมายชัดเจนเป็นอย่างมาก กำปั้นเท่าชามเล็กๆ ของท่านเนี่ยนะ ยังมีหน้ามาบอกว่าอายุมากกว่า?
เสียงระฆังดังลอยออกไปจากในวัด ทะลุเมืองไป๋เฉิง ดังสะท้อนไปมาตรงริมที่ราบหิมะ ผู้บำเพ็ญพรตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ถอยกลับมาแนวหลังด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด
สุดท้ายลำแสงกระบี่ที่ดุดันที่สุดสายนั้นถึงจะหายไปในท้องฟ้า
ภายในค่ายด้านนอกเมืองไป๋เฉิงเหลือเพียงคนเจ็บที่อพยพออกไปไม่ทัน แล้วก็มีสมณะแพทย์ที่มาจากวัด
