ต่สุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้ แต่ว่าสำหรับมนุษย์แล้ว นี่ถือเป็นเรื่องที่โชคดี
พวกเขาเพียงแค่ต้องรักษาเมืองไป๋เฉิงให้ดีก็พอ
……
……
ควันสีขาวสายนั้นไม่ได้มีทีท่าว่าจะถอยกลับเข้าไปในส่วนลึกของที่ราบหิมะ หากแต่พยายามฝ่าแนวป้องกันของมนุษย์ออกมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อจะออกไปจากที่ราบหิมะ
เห็นได้ชัดว่ามันยอมเสี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับการโจมตีของยอดฝีมือของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่ไม่ยอมกลับไปเผชิญหน้ากับแม่ของตัวเอง
ฉานจึนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ขาขวาอ้อมไปเตะข้อพับขาซ้าย นั่งลงไปกับพื้น
บนพื้นเต็มไปด้วยหิมะและซากศพของด้วงหิมะ
ซากศพเหล่านั้นไม่มีคราบเลือดสีแดง แต่กลับมีกลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงฉุนจมูก ยังคงเป็นกลิ่นความตายที่ตลบอบอวล
ฉานจึหลับตานั่งอยู่ในกองซากศพ แต่กลับมิได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดแม้แต่น้อย ดูคล้ายพระอรหันอย่างแท้จริง
มือทั้งสองข้างของเขาอยู่ตรงด้านหน้าลำตัวเหมือนดอกบัวที่เบ่งบาน ประสานมือเป็นสัญลักษณ์สิบสามฝ่ามือทางกลางพายุหิมะ
รัศมีทรงกลมแถบหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา บนรัศมีมีอักขระคัมภีร์จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา แสงสีทองเป็นประกาย พลังฌานลึกซึ้ง เปี่ยมด้วยเมตตา แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความเย็นยะเยือ
