ู้บำเพ็ญพรตทุกคนออกมาจากสนามรบให้เร็วที่สุด
“ใหญ่หรือเล็ก?”
เสียงที่ทุ้มต่ำและเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างเสียงนั้นพลันฟังดูนุ่มนวลขึ้นมาเป็นอย่างมาก คล้ายกับเสียงระฆังที่ในเวลานี้ยังดังสะท้อนไปมาตรงริมที่ราบหิมะ
นั่นเป็นเพราะในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เจ้าของเสียงนี้ได้เตรียมพร้อมที่จะสู้ตายแล้ว
ดาบเดียวดายสะกดหิมะ ยาวนานกว่าร้อยปี
เขาเคยเข้าไปในส่วนลึกของที่ราบหิมะเพื่อสู้กับราชินีแคว้นเสวี่ยมาหลายครั้ง ทุกครั้่งล้วนแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับมา ไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย
ก็เหมือนอย่างที่จิ๋งจิ่วเคยพูดเอาไว้ ราชินีแคว้นเสวี่ยคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียน นอกจากตัวเขาในตอนที่บรรลุกลายเป็นเซียนแล้วก็ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้
หากอีกฝ่ายเดินออกมาจากที่ราบหิมะจริงๆ ใครจะหยุดนางเอาไว้?
เขาเคยคิดถึงปัญหานี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
จนกระทั่งสุดท้ายเขาก็ไม่ได้คำตอบออกมา แต่เขากลับเข้าใจเรื่องเรื่องหนึ่ง
ไม่ว่าใครที่สามารถหยุดนางได้ สุดท้ายก็ต้องลองเข้าไปหยุดดู
เช่นนั้นวันที่ราชินีแคว้นเสวี่ยเดินออกมาจากที่ราบหิมะ วันนั้นก็น่าจะเป็นวันตายของตัวเอง
………………………………………………………
