ไม่มีอะไรให้ลุ้น ผิงหย่งเจียเลือกยอดเขาเสินม่อ คนอื่นๆ เองก็ไม่มีโอกาสได้เห็นพรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของเขา
อาจารย์อาเหมยหลี่และหลินอู๋จือสบตากันอีกครั้ง พวกเขาได้พยายามเต็มที่เพื่อยอดเขาชิงหรงและยอดเขาเทียนกวงแล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
งานชุมนุมสืบทอดกระบี่ยังไม่จบ หยวนฉวีก็พาผิงหย่งเจียเดินออกมาจากท่ามกลางสายตาที่ยังคงมองมาเหล่านั้น
เมื่อมาถึงยอดเขาเสินม่อ หยวนฉวี่ก็บอกให้เขารออยู่ที่นี่ จากนั้นก็รีบหมุนตัววิ่งลงจากเขาไป ดูแล้วคงจะไปอธิบายอะไรบางอย่างให้ศิษย์น้องอวี้ซานฟัง
บนยอดเขาไม่มีคน ยังคงมีเศษหิมะหลงเหลืออยู่
ผิงหย่งเจียตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา เพราะเขาไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยกำลังแอบสังเกตดูตัวเองอยู่ที่ไหนหรือเปล่า
ผ่านไปไม่นาน กู้ชิงก็เดินออกมาจากในตำหนักเต๋า ก่อนจะกล่าวกับเขาว่า “ตอนฤดูใบไม้ร่วงข้าเก็บตัว ก็เลยลืมแจ้งเจ้า ยังดีที่เจ้าไม่ลืม”
ผิงหย่งเจียรีบคารวะ ในใจครุ่นคิดว่ามิใช่ว่าตนเองไม่ลืม หากแต่ต้องยกความดีความชอบให้กับความกล้าและความโลภของตัวเองมากกว่า เพียงแต่คำพูดเหล่านี้ย่อมไม่สามารถพูดออกไปได้
กู้ชิงมองดูสีหน้าเขาที่
