หมิงซือไม่มีการตอบสนอง
เขามิได้มองใบหน้าของจิ๋งจิ่ว คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะตอบรับคำ แล้วก็มิได้ถ่มน้ำลายลงไปในหุบเหวลึก
“ทุ่งหญ้าเมื่อลุกไหม้ย่อมต้องลุกลาม เมื่อมนุษย์ธรรมดาบนโลกตายจนหมดแล้ว จะต้องถึงตาดินแดนหมิงอย่างแน่นอน”
จิ๋งจิ่วกล่าวถามว่า “หรือความทะเยอะทะยานของไท่ผิวมิได้ทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายใจเลย?”
“ไม่สวมเสื้อผ้ายังยืนพูดคุยได้หน้าตาเฉย แล้วยังสามารถว่ายฝ่าลำธารลาวาที่ร้อนระอุขนาดนี้ได้ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าหนังหน้าของเจ้ามันหนาสักเท่าไร”
หมิงซือมองดูร่างกายช่วงล่างของเขา ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า “คิดไม่ถึงว่าลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงจะอยู่ในมือเจ้า นี่ทำให้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร”
ในเวลานี้จิ๋งจิ่วถึงนึกขึ้นมาได้ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้เสื้อผ้าสีขาวที่มีเหลืออยู่ไม่มากเสียหายในระหว่างที่แช่อยู่ในลาวาเป็นเวลานาน ตนเองจึงถอดเสื้อผ้าออกในตอนที่เดินลงไปลำธารลาวา
ร่างกายเปลือยเปล่าคือสภาพของเขาในเวลานี้
จากนั้นเขาคิดถึงการพบหน้าจักรพรรดิแห่งหมิงครั้งแรกในคุกสะกดมาร ตัวเองก็มิได้ใส่เสื้อผ้าเช่นเดียวกัน
ตัวเองกับดินแดนหมิงไม่ค่อยจะสมพงศ์กันจริงๆ ด้วย การที่ให้หมิงซือส่งคนข
