้ง่ายดาย ผิงหย่งเจียเข้าใจอย่างรวดเร็ว เมื่อคิดถึงว่าตนเองเป็นอัจฉริยะทางวิถีกระบี่ที่อาจารย์ทั้งสองท่านให้การยอมรับ จึงเกาศีรษะตนเองอย่างดีใจ
เมื่อเห็นท่าทางของเขา กู้ชิงก็คิดถึงเหล่าวานรที่อยู่ด้านล่างหน้าผาขึ้นมา จากนั้นก็เกิดความรู้สึกใกล้ชิดกับศิษย์น้องที่เข้ามาใหม่คนนี้ จึงตบไหล่เขาพลางกล่าวว่า “หลังจากนี้ก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดี อย่าให้อาจารย์ต้องขายหน้า”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป เตรียมจะเข้าไปเก็บตัวในตำหนักเพื่อเลี้ยงกระบี่ต่อ
ผิงหย่งเจียงุนงง เมื่อเห็นกู้ชิงใกล้จะเดินเข้าไปในตำหนัก จึงร้อนใจขึ้นมาพลางตะโกนว่า “เอ่อ…ศิษย์พี่ แล้วหลังจากนี้ข้าต้องทำอะไรขอรับ?”
กู้ชิงหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับมาพลางกล่าวว่า “หากวิชาจากหอกระบี่เรียนหมดแล้ว อย่างนั้นเจ้าก็เลี้ยงกระบี่ไปก่อน ต่อไปจะให้เจ้าฝึกกระบี่ของยอดเขาไหน เอาไว้ให้อาจารย์กลับมาแล้วค่อยว่ากัน”
ผิงหย่งเจียลืมตาโตพลางกล่าวถามว่า “เลี้ยงกระบี่? ท่านบอกให้ข้าอย่าใจร้อนไปเอากระบี่ ตอนนี้ข้าไม่มีกระบี่นะขอรับ”
กู้ชิงกล่าวว่า “ไม่มีกระบี่ก็เลี้ยงจิตไปก่อน ส่วนเรื่องกระบี่นั้นเจ้าไม่ต้องใจร้อน ไม่อย่างนั้นต่อไปหากอาจารย์อยาก
