ีดอย่างมาก
เสียงเปรี๊ยะเบาๆ ดังขึ้น
ปลายนิ้วของเขาคล้ายแทงทะลุเข้าไปในกำแพงโปร่งใส แล้วก็คล้ายว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หากมองด้วยตาเปล่า ต่อให้ขยับเข้าไปมองใกล้ๆ ตรงนิ้วของเขาก็มองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ
จิ๋งจิ่วค่อนข้างเหนื่อยล้า การแตะลงไปนิ้วนี้คล้ายเผาผลาญปราณกระบี่ของเขาไปจนหมด
เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาแล้วเริ่มบำเพ็ญเพียร
กำแพงยักษ์โปร่งแสงอยู่ตรงหน้าเขา แสดงภาพหุบเหวลึกและดินแดนหมิงที่อยู่ห่างไกลออกมาอย่างชัดเจน คล้ายภาพวาดใหญ่ยักษ์ภาพหนึ่ง รอคอยให้เขาตื่นขึ้นมาชื่นชมอีกครั้ง
หลังจากนั้นเจ็ดอึดใจ
จู่ๆ ลำธารลาวาก็เปลี่ยนเป็นสลัวลง เงาดำสายหนึ่งไม่รู้เกิดขึ้นมาจากไหน ทอดตกลงบนร่างกายของเขา
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้นมา มองดูอีกด้านหนึ่งของกำแพงยักษ์โปร่งใส
กลิ่นที่แผ่ออกมาจากเงาดำนั้นทั้งเย็นยะเยือกและแปลกประหลาด แต่เขามิได้รู้สึกแปลกหน้า
นี่คือร่างเงาของยอดฝีมือแห่งเผ่าหมิง
ตอนนี้หากเผ่าหมิงคิดอยากจะขึ้นมาทำอะไรบนแผ่นดินเฉาเทียน ส่วนใหญ่มักจะใช้วิธีแบบนี้ ในตอนที่เว่ยเฉิงจึที่เป็นผู้อาวุโสขั้นจิตก่อรูปของสำนักจงโจวลอบสังหารเจ้าล่าเยวี่ยไม่สำเร็จ ในระหว่างทางที่กำลังหนีก็ถูกศิษย์อันดับสามของหมิงซือใ
