จิ๋งจิ่วยังคงไม่สนใจ เพราะอย่างไรเสียวิญญาณร้ายเหล่านั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้ แล้วก็ทำให้คนที่มีสิทธิ์ขึ้นยอดเขาเสินม่อมาเยี่ยมเยือนเขาเหล่านั้นหวาดกลัวไม่ได้เช่นกัน
หลังจากนั้นหลายร้อยปี เขาหิ้วเจ้าล่าเยวี่ยขึ้นไปบนยอดเขาเสินม่ออีกครั้ง แล้วก็พบเจอกับวิญญาณร้ายเหล่านั้น
นี่แสดงให้เห็นถึงหลักเหตุผลอย่างหนึ่ง ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้คิดที่จะเกียจคร้าน
ต่อให้ขี้เกียจได้ช่วงหนึ่ง แต่หลังจากนั้นอีกสามร้อยปีเจ้าก็ต้องจัดการมันด้วยตัวเองอยู่ดี
หากเขาไม่สนใจภูตผีและวิญญาณร้ายที่ล่องลอยอยู่รอบกายในเวลานี้ ไม่แน่อีกหลายร้อยปีหลังจากนี้พวกมันอาจจะกลายเป็นปัญหาของเขาก็ได้
เขาคิดเข้าใจถึงหลักเหตุผลนี้ จึงส่ายศีรษะ กุมกระบี่คมจักรวาลเอาไว้ก่อนจะสะบั้นลงไป
วิญญาณร้ายเหล่านั้นเมื่อสัมผัสกับเจตน์กระบี่ที่เย็นยะเยือกสายนี้ ก็แตกสลายกลายเป็นเศษฝุ่นที่เล็กที่สุด ก่อนจะสลายหายไป
แต่ภูตผีเหล่านั้นกลับยังไม่สลายหายไปไหน
กระบี่คมจักรวาลพุ่งลงไปในลำธารก่อนจะพุ่งขึ้นมาพร้อมกับลาวาที่แดงฉานจำนวนนับไม่ถ้วน ลาวาเหล่านั้นจับตัวเป็นตัวหนังสือที่ดูเลือนลางจำนวนหลายร้อยตัว หากมองดูดีๆ ก็จะรู้ว่านั่น
