เป็นคัมภีร์ธรรมะบทหนึ่งของวัดกั่วเฉิง
แสงไฟส่องสว่างถ้ำที่มืดมิดและใบหน้าของภูตผีเหล่านั้น
ใบหน้าของภูตผีเหล่านั้นค่อยๆ เลือนลาง พลังชั่วร้ายก็ค่อยๆ หายไป สุดท้ายกลายเป็นแสงใสกระจ่าง จากนั้นสลายหายไป
ไม่ว่าจะเป็นภูติผีหรือว่าวิญญาณร้าย หากไม่มีอาวุธวิเศษคอยสนับสนุนก็ยากที่จะทำการโจมตีอันน่ากลัวเหมือนกระแสน้ำหลากได้ ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขาก็ไม่หวาดกลัวต่อความชั่วร้าย เช่นนั้นย่อมต้องสามารถจัดการมันได้อย่างง่ายดาย
แต่ความจริงแล้วกระบี่นี้นั้นมิได้เรียบง่าย หักแต่ซับซ้อนอย่างถึงที่สุด เรียกได้ว่าเกือบจะสมบูรณ์แบบ
นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครฟันกระบี่นี้ออกไปได้ กระทั่งตัวเขาหากไม่ได้ไปฟังธรรมะอยู่ในวัดกั่วเฉิงเป็นเวลาหกปีก็ทำไม่ได้เช่นเดียวกัน
จิ๋งจิ่วเอาเศษชิ้นส่วนของอาวุธวิเศษโยนลงไปในลำธารลาวา จากนั้นเหยียบอากาศยานออกไป
เขายังไม่คิดจะจากไป กระดูกปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ในสนามรบโบราณกำลังรอเขาอยู่ เมื่อคิดถึงจุดนี้ กระทั่งตัวเขาเองก็รู้สึกตั้งหน้าตั้งตารอคอยแล้วเช่นกัน
เขาหมุนตัว ชูมือขวาออกไป
เสียงหวึ่งดังเบาๆขึ้นมา
ภายในถ้ำอันมืดมิดมีลมแผ่วเบาสายหนึ่งพัดขึ้นมา
เขาหายตัวไป
บนพื้นมีรูกลมๆ ปรากฏขึ
