งกระโจนใส่หน้าของเขา คล้ายกับผีเสื้อกลางคืน
อุณหภูมิภายในถ้ำลดลงอย่างรวดเร็ว กระทั่งธารลาวาเองก็ดูสลัวขึ้นกว่าเดิม
ภูตผีและวิญญาณร้ายเหล่านั้นไร้รูปร่างและจับต้องไม่ได้ สามารถโจมตีใจแห่งเต๋าและจิตทารกของผู้บำเพ็ญพรตได้โดยตรง สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้วถือว่ารับมือได้ยากที่สุด
ผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารผู้นี้อาศัยอยู่ใต้หุบเขาจวี้หุน ใช้เวลาร้อยกว่าปีในการเก็บรวบรวมภูตผีและวิญญาณร้ายมาหลายพันดวง ถึงจะสามารถหลอมให้อาวุธวิเศษกลายเป็นอาวุธมารที่แท้จริงได้
จิ๋งจิ่วถืออาวุธวิเศษนี้ไว้ในมือ ไม่ว่าดูอย่างไรก็ล้วนแต่เป็นการรนหาที่ตายเหมือนอย่างที่อีกฝ่ายว่าไว้
ภูตผีและวิญญาณร้ายเหล่านั้นโถมเข้าใส่ใบหน้าของเขาเหมือนลมที่กระโชกอย่างรุนแรง แต่พวกมันกลับเหมือนชนเข้าถูกผนังหิน ไม่สามารถทะลุเข้าไปได้ แตกกระจายออกไปรอบด้าน
จิ๋งจิ่วไม่คิดที่จะให้ภูติผีและวิญญาณร้ายเหล่านี้หนีไป ภายในดวงตามีลำแสงกระบี่ที่สว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นมา
เสียงฉัวะดังขึ้นเบาๆ ภูตผีและวิญญาณร้ายเหล่านั้นส่งเสียงร้องโหยหวน กลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่วงตกลงไปที่พื้น
สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาในดวงตาของเขานั้นมิใช่ลำแสงกระบี่ที่แท้จริง หากเกิดเป็น
