เมื่อเห็นภาพนี้ ลู่กั๋วกงและบุตรชายต่างตกใจ
ลู่กั๋วกงถลึงตาใส่ลู่หมิง คิดในใจว่าหรือเจ้าไปเที่ยวหอนางโลมมาอีกแล้ว? เคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าให้ระวังหน่อย ระวังหน่อย!
ลู่หมิงสับสนงุนงง ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
ครั้งนี้เขามิอาจเดาความหมายจากสายตาของผู้เป็นบิดาได้ มิเช่นนั้นคงจะน้อยใจเป็นอย่างมาก
ลู่กั๋วกงยิ่งรู้สึกโกรธ กระแอมดังๆ ออกมา ในใจครุ่นคิดว่าหรือข้าที่เป็นพ่อตาต้องพยุงขึ้นมาเอง!
ครั้งนี้ลู่หมิงเข้าใจแล้ว เขารีบพยุงภรรยาขึ้นมา
คุณนายน้อยลู่มีสถานะที่ค่อนข้างพิเศษอยู่ในเรือนกั๋วกง มิใช่เพราะนางเป็นภรรยาของบุตรชายที่เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งกั๋วกง หากแต่เป็นเพราะนางคือบุตรสาวคนเล็กที่อัครมหาเสนาบดีรักใคร่มากที่สุด แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือในงานแต่งงานระหว่างนางกับลู่หมิงครั้งนี้ จู่ๆ ลู่กั๋วกงก็หายตัวไปกลางคัน กลายเป็นเรื่องตลกภายในเมืองเจาเกอ ทุกคนที่อยู่ในเรือนกั๋วกงรวมไปถึงตัวลู่กั๋วกงเองต่างก็รู้สึกผิดต่อนางมาโดยตลอด พวกเขาย่อมต้องเคารพและใจดีต่อนาง
“ชิงหาน นี่เจ้ากำลังทำอะไร?”
ลู่กั๋วกงมองลูกสะใภ้พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มีเรื่องอะไรก็ว่ามา เดี๋ยวพ่อจัดการให้เจ้าเอง”
คุณนายน้อ
