ที่เขาตั้งให้กับตัวเอง เขาจะไม่เข้าไปใกล้ที่ราบหิมะเกินกว่าระยะพันลี้เด็ดขาด
ในการประลองวิถีพรตของงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนั้น เขาถูกนักพรตไท่ผิงวางกับดักจนต้องติดอยู่ในที่ราบหิมะเป็นเวลาหกปี เขาไม่อยากจะเจอเรื่องราวแบบนั้นอีกแล้ว แล้วก็ยิ่งไม่อยากเผชิญหน้ากับราชินีแคว้นเสวี่ย
หากมุ่งหน้าจากเมืองจวี้เย่ไปทางตะวันตกก็จะเป็นเขาเหลิ่งซาน ทั่วทุกที่บนเขาเหลิ่งซานนั้นเป็นทุ่งกว้างที่รกร้าง เป็นทุ่งหญ้าที่แห้งเหี่ยว เป็นภูเขาที่เงียบเหงาวังเวง มองไม่เห็นร่องรอยผู้คนอยู่อาศัย
สำนักและผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักฝ่ายอธรรมส่วนใหญ่บนแผ่นดินเฉาเทียนล้วนแต่ถูกสำนักฝ่ายธรรมะขับไล่จนต้องมาอยู่ในดินแดนที่รกร้างแห่งนี้ ในทุ่งกว้างที่ดูเหมือนเงียบสงบไม่รู้ว่าแอบซ่อนความชั่วร้ายและความอันตรายเอาไว้มากน้อยเท่าไร หากผู้บำเพ็ญพรตฝ่ายธรรมะมาที่นี่จะเกิดเรื่องได้ง่าย ดังนั้นนอกจากยอดฝีมืออย่างฟางจิ่งเทียนและเยวี่ยเชียนเหมินแล้ว ก็มีน้อยคนนักที่จะมาที่นี่ตัวคนเดียว
จิ๋งจิ่วเดินไปยังริมทะเลสาบแห่งหนึ่งแล้วนั่งลง
สาเหตุที่เขาเหลิ่งซานได้ชื่อว่าเขาเหลิ่งซานย่อมต้องเป็นเพราะที่นี่มีอากาศที่หนาวเย็นเป็นอย่างมาก โดยเฉพา
