ล้วนี่เป็นเรื่องที่ง่ายมาก เพราะเจวี่ยนเหลียนเหรินเคยส่งข่าวแทนเขามาหลายครั้งแล้ว
หลังออกจากเมืองเจาเกอ เขาไม่ได้ขี่กระบี่ แล้วก็มิได้นั่งรถ เขาเดินเลี่ยงถนนหลวง มุ่งหน้าจากยอดเขาอันสูงชันไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ หลังเดินทางติดต่อกันมาหลายวันก็ยังไม่พบเมืองสักแห่ง นานๆ ทีจะพบบ้านคนสักหลังอยู่ในหุบเขาที่ห่างไกล
หากเป็นผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นคงจะฉวยโอกาสนี้ลงไปใช้ชีวิตในโลกมนุษย์เพื่อทำให้รู้แจ้ง แต่ก็เหมือนอย่างที่เขาพูดกับเจ้าล่าเยวี่ย เขาคิดว่าวิธีแบบนี้มันไร้ประโยชน์ อย่างน้อยก็สำหรับตัวเขา เดิมก็มิได้สนใจอยู่แล้ว เหตุใดต้องเสแสร้งแกล้งทำมันขึ้นมา จากนั้นก็พยายามทำมันให้สำเร็จด้วย?
หลังจากนั้นเจ็ดวันเขาก็เดินทางผ่านเมืองจวี้เย่
ถ้าจะบอกว่าเดินผ่านเมืองก็ดูจะมิถูกนัก เพราะความจริงแล้วเขาเดินผ่านหมู่เขาที่อยู่ห่างเมืองจวี้เย่ลงมาทางใต้สี่ร้อยลี้ เพียงแต่อากาศในฤดูใบไม้ผลิเย็นสบายเป็นอย่างมาก อีกทั้งสายตาของเขาก็ดีเป็นอย่างมาก เขาจึงสามารถมองเห็นเมืองจวี้เย่ที่เป็นจุดดำเล็กๆ ได้
เมืองจวี้เย่อยู่ห่างจากเมืองไป๋เฉิงเจ็ดร้อยลี้ เมื่อรวมกับระยะสี่ร้อยลี้นี้แล้ว มันก็จะมากกว่าพันลี้
นี่เป็นกฎ
