ตกออก ต่อให้เป็นของวิเศษและกระบี่บินของชิงซานก็ทนไม่ไหว
จนกระทั่งบนยอดเขากระบี่ในวันนี้ เขาพูดกับเจ้าล่าเยวี่ยถึงขลุ่ยกระดูกของศิษย์พี่ จึงคิดถึงบทเพลงที่จักรพรรดิแห่งหมิงเป่าก่อนตาย จากนั้นถึงได้คิดถึงกระดูกปีศาจท่อนนี้
แต่แน่นอน หากฮ่องเต้เซียวยินดีให้เขายืมกระดองเต๋า นั่นก็อาจจะเป็นหินลับมีดที่ดีที่สุด
ภายในห้องหนังสือพลันมีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
นั่นคือเสียงของชายหญิงคู่หนึ่ง คล้ายกำลังทะเลาะกันอยู่ แล้วก็คล้ายกำลังร้องไห้ จากนั้นค่อยๆ เงียบไป
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจ ยังคงตั้งใจลับกระบี่
แขนขวาของเขาถูไปบนกระดูกปีศาจอย่างรวดเร็ว
ผงกระดูกค่อยๆ เพิ่มขึ้น พร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้จางๆ
สีหน้าเขายังไม่เปลี่ยนแปลง ยื่นมือซ้ายไปคว้าจับหยดน้ำในอากาศมาสาดลงบนกระดูกปีศาจและมือขวา
เสียงซู่วๆ ดังขึ้น เสียงลับกระบี่ค่อยๆ เบาลง ผงกระดูกถูกสาดจนเปียก มิได้ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีก ค่อยๆ ตกลงไปกองอยู่บนโต๊ะ
ด้านนอกหน้าต่างพลันมีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา
จิ๋งจิ่วรู้ว่ามีคน แต่มิได้สนใจอะไร
สาวน้อยผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
นางมองดูภาพที่อยู่ในห้องหนังสือ บนใบหน้า
