จิ๋งจิ่วมิได้เงยหน้าขึ้นมา ยังคงเอามือถูกับกระดูกปีศาจท่อนนั้นต่อไปเรื่อยๆ
ในการเสียดสีด้วยความเร็วสูง กระดูกปีศาจมีผงกระดูกกระเด็นออกมาเรื่อยๆ ร่วงตกลงไปบนโต๊ะ ในผงเหล่านั้นคล้ายมีผงหินผลึกอยู่ด้วย ส่องแสงระยิบระยับ
หญิงสาวผู้นั้นมองออกว่าเขามิได้กำลังขัดผิว รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก กระทั่งลืมความเสียใจไปจนหมด จากนั้นกล่าวถามว่า “นี่เจ้ากำลังทำอะไร?”
จิ๋งจิ่วคิดในใจ ตัวเองไม่ควรสลายข่ายพลังเพราะกลัวว่าเด็กสาวผู้นี้จะได้รับบาดเจ็บเลย
ไม่ว่าเจ้ากับจิ๋งหลีจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่หนวกหูเช่นนี้มักจะไม่ดี
หญิงสาวผู้นั้นเท้าแขนบนขอบหน้าต่าง มองดูเขาพลางกล่าวถามต่อว่า “หรือว่าเจ้ากำลังฝนหยกอ่อนให้ออกมาเป็นเครื่องแป้ง? สวยจริงๆ”
จิ๋งจิ่วเงยหน้าขึ้นมามองนาง ในใจคิดว่าจะทำให้นางสลบไปดีหรือไม่
หญิงสาวมองเห็นใบหน้าของเขาก็ตกตะลึงไปทันที จากนั้นเอามือขึ้นมาอุดปาก ถึงได้ไม่ส่งเสียงร้องออกมา ก่อนจะกล่าวอย่างเหม่อลอยว่า “เจ้าช่างหล่อเหลาจริงๆ”
เป็นคำพูดที่ไม่ได้มีความแปลกใหม่อะไรเสียเลย จิ๋งจิ่วไม่สนใจนาง ก้มหน้าลับกระบี่ต่อ
สายตาของหญิงสาวผู้นั้นเลื่อนกลับไปกลับมาระหว่างใบหน้าของเขาและ ‘เครื่องแป้ง’ ที่ส่องปร
