ะกายระยิบระยับกองนั้น พลางกล่าวพึมพำว่า “มิน่าท่านอาหญิงเล็กถึงได้บอกว่าความงามของหญิงสาวนั้นต้องใช้เงินซื้อมา”
คิดไม่ถึงว่าจะมีคนใช้หยกอ่อนมาทำเป็นเครื่องแป้ง ช่างหรูหราจริงๆ ต่อให้ครอบครัวของนางจะเป็นครอบครัวที่อยู่ในระดับสูงสุดของเมืองเจาเกอ แต่นางก็ไม่กล้าคิดที่จะทำเช่นนี้ จากนั้นนางได้คิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา หรือว่าเป็นเพราะตัวเองใช้เงินน้อยเกินไป มิได้ซื้อเครื่องแป้งที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้มาใช้ จึงไม่สวยพอ พี่หลีถึงได้ไม่ยอมตอบตกลงที่จะหนีไปกับตัวเอง?
“เจ้า….ท่านพอจะแบ่งเครื่องแป้งเช่นนี้ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?”
หญิงสาวมองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวขอร้องอ้อนวอน “ข้าไม่ขอให้งดงามเหมือนอย่างเจ้า แค่ได้เพียงหนึ่งในสิบส่วนก็พอแล้ว”
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มีทางสนใจนาง เขายังคงตั้งใจลับกระบี่ต่อ พยายามทำให้มั่นใจว่ามุมและน้ำหนักในแต่ละครั้งจะสมบูรณ์แบบ
ต่อให้เป็นภาพที่ยากจะได้เห็นแค่ไหน เมื่อมองนานเข้าก็มักจะรู้สึกเบื่อหน่ายทั้งนั้น หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม ในที่สุดหญิงสาวผู้นั้นก็หายไปจากขอบหน้าต่าง
แน่นอนว่าอาจจะเป็นเพราะประตูเรือนของตระกูลจิ๋งถูกคนผลักเข้ามาจากทางด้านนอก
จิ๋งซางพาพ่อและภรรยาไปพักร้อนที่เรือ
