กล่าว สีหน้าดูชื่นชมเป็นอย่างมาก
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้สึกเขิน เขาลูบจมูกที่เป็นสีแดงของตัวเองพลางกล่าวว่า “อยู่กับนักพรตมานาน ก็ต้องเรียนรู้อะไรมาบ้าง”
หลังอินซานหนีออกมาจากคุกกระบี่ เขาก็ไปหาปรมาจารย์แห่งเกาะหมอกที่ทะเลใต้ก่อน จากนั้นพาซีหวังซุนกลับมายังแผ่นดิน วางหมากที่จะใช้ชิงปู้เหล่าหลินกลับมา จากนั้นก็ไปยังทุ่งรกร้างในเขาเหลิ่งซานหาปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน จากนั้นก็ท่องไปบนโลกด้วยกันเป็นเวลายี่สิบปีแล้ว
ในช่วงเวลายี่สิบปีนี้ ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเป็นผู้คุ้มกัน เป็นคนรับใช้ เป็นตัวตลก เป็นที่ปรึกษา แล้วก็สุนัขให้แก่อินซาน
ไม่มีใครอยากเป็นสุนัข นับประสาอะไรกับจอมมารเหมือนอย่างเขา
ด้วยสภาวะของปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน การจะสังหารอินซานนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก เพียงแค่ดีดนิ้ว หรือกระทั่งเป่าลม
ปัญหาอยู่ที่ว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าอินซานใช้วิธีอะไรถึงทำให้ข่ายพลังกระบี่ชิงซานไม่พบเห็นตน
เขาไม่อยากจะกลับไปอยู่ใต้ดินในเขาเหลิ่งซานอีกแล้ว
วันเวลาที่ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันนั้นทุกข์ทรมานเป็นยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อตัวเขาได้ออกมาแล้ว ไหนเลยจะมีความกล้ากลับไปอีก
หากเขาอยา
