มและความแวววาวทั้งหมดเอาไว้ ดูมิได้สะดุดตาอะไร ยังคงมัดเอาไว้ด้านหลังของจิ๋งจิ่ว
“หนวกหู” จิ๋งจิ่วกล่าว
กระบี่เหล่านั้นสงบลงทันที
จิ๋งจิ่วมองไปยังที่แห่งหนึ่งบนยอดเขากระบี่
กระบี่คมจักรวาลแหวกผ้าพุ่งออกไป กลายเป็นลำแสงกระบี่ที่สว่างเจิดจ้าและเยือกเย็น ทะลวงเมฆหมอกที่หนาทึบ ปักเข้าไปยังที่แห่งหนึ่งบนหน้าผาแล้วเริ่มหล่อเลี้ยงตนเอง
เขามิได้มาคืนกระบี่ เพียงแต่รู้สึกว่านิสัยของกระบี่เล่มนี้เย็นชาเกินไป คมเกินไป กลัวกู้ชิงจะควบคุมไม่อยู่ ดังนั้นจึงเอามันมา เลี้ยงที่ยอดเขากระบี่เสียหน่อย
แต่แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาอยากจะมาที่นี่เพื่อดูว่าสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของตนเองได้หรือไม่
ตามหลักแล้ว ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกกระบี่อัจฉริยะ เขาน่าจะรู้ว่าควรจะซ่อมกระบี่อย่างไร แต่เขาไม่มีประสบการณ์จริงๆ
ในอดีตไม่ว่าจะอยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อหนือว่ายอดเขาเสินม่อ เขาก็ล้วนแต่เก็บตัวเป็นเวลาหลายปี ไม่พบปะศิษย์ร่วมสำนักและผู้คน น้อยครั้งที่จะต่อสู้กับผู้อื่น ในการต่อสู้ที่เคยพบเจอมาก็ไม่มีใครสามารถรับการโจมตีของเขาได้แม้เพียงกระบวนท่าเดียว กระบี่แทบจะไม่ปะทะกัน เขาเอากระบี่ไร้อัตตาและกระบี่มิคำนึงสลับกัน
