นทางออกมาจากในวัดกั่วเฉิง แต่นางช้ากว่าจิ๋งจิ่วเพียงครึ่งวันเท่านั้น
แต่แน่นอน ระหว่างทางจิ๋งจิ่วยังแวะไปสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย แล้วก็ไปยืนเหม่อลอยอยู่ที่ริมบ่อผ่านฟ้าครู่หนึ่งด้วย
ในส่วนลึกของถ้ำ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูมือซ้ายของเขา ก่อนจะมั่นใจว่ายันต์เซียนไม่อยู่แล้ว จากนั้นมองไปทางมือขวาที่เปลี่ยนรูปของเขา ก่อนกล่าวถามว่า “แล้วนี่จะทำอย่างไร?”
“ข้าจะเก็บตัวคิดหาวิธีสักหลายวัน”
จิ๋งจิ่วพูดอย่างเรียบเฉย คล้ายว่านี่เป็นเรื่องเล็ก
แต่กระทั่งเขาก็ยังคิดหาทางไม่ได้ นี่แสดงให้เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเขานั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก
การที่ถูกสมณะตู้ไห่ใช้ฝ่ามือพุทธิปัญญาที่เป็นวิชาสละชีพลอบโจมตี ต่อให้ร่างกายของเขาจะพิเศษแค่ไหน สุดท้ายก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นเดียวกัน ถ้าหากเขาใช้พลังเซียนที่อยู่ในยันต์เซียนรักษาอาการบาดเจ็บในทันทีหลังจากที่หลอมจิตเซียนสายนั้นไปแล้ว อาการบาดเจ็บของเขาย่อมต้องสามารถรักษาให้หายได้ในพริบตา แต่เขาเอาพลังเซียนทั้งหมดให้กั้วตง มิได้เหลือไว้ให้แก่ตนเองแม้แต่นิดเดียว
เจ้าล่าเยวี่ย มองดูเขา มิได้กล่าวกระไร หมุนตัวเดินออกไปจากถ้ำ
จิ๋งจิ่วหลับตา เริ่มทำสมาธิ
คิด ก็คือครุ่นคิด
นอกจา
