วเฉิง
ฮ่องเต้อ่านจดหมายลงอักขระที่อยู่ในมือจนจบ ก่อนจะส่งให้เจ้าล่าเยวี่ย จากนั้นกลับไปยืนอยู่หน้าพระพุทธรูปเหมือนอย่างก่อนหน้านี้ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เจ้าล่าเยวี่ยอ่านจดหมายฉบับนั้นจนจบ ครุ่นคิดอยู่ครู่ ส่งต่อให้หลิ่วสือซุ่ย
จัวหรูซุ่ยรู้สึกเหนื่อยใจ ในใจคิดว่าข้าเข้าสำนักมาเร็วกว่าเขา ท่านจะเจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไปหน่อยหรือเปล่า
หลิ่วสือซุ่ยอ่านจดหมายจบ ถึงจะส่งต่อให้จัวหรูซุ่ย ก่อนที่สุดท้ายจะมาอยู่ในมือถงเหยียน
ถงเหยียนคือคนที่ถูกระบุอยู่ในจดหมาย
สำนักทุกสำนักบนแผ่นดินเฉาเทียนและราชสำนักต่างได้รับจดหมายลงอักขระฉบับนี้
สำนักจงโจวกล่าวหาว่าถงเหยียนเป็นศิษย์ทรยศ ขอให้ผู้บำเพ็ญพรตฝ่ายธรรมะในใต้หล้าสังหารเขา สำนักไหนหรือผู้ใดรับเขาเอาไว้ จะถูกเขาอวิ๋นเมิ่งมองเห็นศัตรูด้วยเช่นกัน
สีหน้าของถงเหยียนไม่เปลี่ยนแปลง คิ้วทั้งสองข้างยังคงบางเหมือนเดิม เพราะเขาไม่แม้กระทั่งขมวดคิ้ว
“ข้าต้องไปล่ะ”
เขาเอาผ้าขึ้นมาห่อคันฉ่องฟ้ากระจ่างแล้วสะพายไว้ด้านหลัง ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากวัดกั่วเฉิง
