ี่ยหรือว่าหลิ่วสือซุ่ยก็ล้วนแต่ไม่สามารถหาสถานที่นั้นพบได้ ต่อให้หลิ่วฉือมาที่นี่เองก็เปล่าประโยชน์
ในอดีตพันธมิตรพรรคมารของหลานฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อนคนนั้นเกือบจะทำลายสำนักอู๋เอินเหมินได้สำเร็จ แต่หลังจากถูกสำนักชิงซานบดขยี้ หลิ่วฉือก็เคยมาที่นี่ ทว่าผลสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับไป
ที่อินซานสามารถหาที่นี่ได้พบ ก็เป็นเพราะเจ้าของสถานที่นั้นเปิดประตูต้อนรับเขาอยู่ตลอดเวลา
ความทรงจำของจิ๋งจิ่วนั้นไม่ผิด ในอดีตคนผู้นั้นก่อความวุ่นวายขึ้นมามากมายขนาดนั้น เขาย่อมต้องมีความเกี่ยวพันกับนักพรตไท่ผิงอย่างแน่นอน
เมื่อเดินเข้าไปในร้านตีเหล็ก ร้านตีเหล็กก็กลายเป็นสวนสี่เหลี่ยม
หินรูปทรงประหลาดนอนหมอบอยู่ข้างสระน้ำ ต้นไผ่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงสีขาว
ที่นี่ไม่มีเสียงไผ่ลู่ลมที่ฟังเสนาะหู ไม่มีเสียงอ่านหนังสือที่น่ารำคาญ ในความเงียบสงบมีความสุขสบายแฝงเอาไว้อยู่
อินซานเคยมาที่นี่สองสามครั้ง ทุกครั้งล้วนแต่รู้สึกว่าทิวทัศน์ที่นี่งดงาม ทว่าเขาไม่เคยรู้สึกอิจฉาอีกฝ่ายมาก่อน
ต่อให้ทิวทัศน์จะงดงามแค่ไหน หรือสามารถเปลี่ยนแปลงตามใจชอบอย่างไร แต่การอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาสี่ร้อยกว่าปีมันจะต้องเป็นเรื่องที่น่าเบื่ออย่างแน่นอน เพร
