ฉีหลินตะคอกว่าไปตายซะ
ผลปรากฏว่าจิ๋งจิ่วใกล้จะตายจริงๆ
แต่ในเวลานี้เอง ฉีหลินได้ยินคนพูดประโยคเดียวกัน
“เจ้าไปตายซะ”
เสียงนั้นดังมาจากด้านล่างของเขา น้ำเสียงเฉยชาเรียบเฉย คล้ายขอร้องอย่างมีมารยาท
ฉีหลินใช้หางตามองลงไป พบว่าเป็นสมณะแก่ที่ทำพิธีอยู่ดานนอกสวนจิ้งหยวนผู้หนึ่ง
สมณะแก่ผู้นั้นไม่มีอะไรพิเศษ นอกจากอัปลักษณ์
ปลายจมูกที่ดูแดงน่าเกลียดกับผมบางๆ ที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องเกิดความรู้สึกรังเกียจ
ในมือของสมณะแก่ผู้นั้นถือของสิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนไม้เท้าวัชระที่ทำขึ้นจากหินสีดำ
ในเวลานี้ปลายของไม้เท้าวัชระได้แทงเข้าไปในช่วงเอวของฉีหลิน
ในชั่วเวลาพริบตา ภายในหัวสมองของฉีหลินเกิดคำถามจำนวนนับไม่ถ้วน
ในตอนที่เขาเผยกายออกมาในเพลิงอรหันต์ที่ปกคลุมทั่วทองฟ้า จิตจำแนกของเขาได้ตรวจดูสถานการณ์ในพื้นที่จนหมดแล้ว แล้วก็พบสมณะแก่ผู้นี้นอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
สมณะแก่ลุกขึ้นมานั่งตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดตนเองถึงไม่รู้เลย? แล้วสมณะแก่เอาไม้เท้าวัชระแท่งนี้แทงเข้ามาในร่างกายของตนเองเมื่อไร? ที่สำคัญที่สุดไม้เท้าวัชระนี้ทำมาจากอะไร? พลังฌานลึกล้ำ แต่ผิวนอกกลับมีควันสีดำสอ
