ล่าวว่า “ช่าง…น่าเสียดายจริงๆ”
แมวเขาไม่รู้ว่าที่เขาพูดนั้นหมายถึงปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน มันนึกว่าเขาหมายถึงน่าเสียดายที่ฉีหลินหนีไป จึงรีบส่งเสียงร้องเมี้ยวๆ ออกมาเพื่อแสดงออกว่าเห็นด้วย จากนั้นก็ใช้จิตจำแนกถามอย่างระมัดระวังว่า “นักพรต นี่เป็นแผนการที่พวกท่านศิษย์พี่ศิษย์น้องใช้เล่นงานสำนักจงโจวใช่หรือไม่?”
จิ๋งจิ่วใช้กระบี่เซียนแห่งยมโลกหลบหนีไปด้านนอกสวนจิ้งหยวน แต่กลับไปตกลงข้างกายปรมาจารย์สำนักเสวียนอินอย่างพอดิบพอดี ไม่ว่าดูอย่างไรนี่ก็ไม่เหมือนเรื่องบังเอิญเลย หากแต่เป็นแผนการ
“ฉีหลินนั้นเป็นแค่ผลพลอยได้” อินซานมองดูจิ๋งจิ่วที่ลุกขึ้นมาจากในร่องลึกพลางกล่าวว่า “คนที่ข้าจะฆ่าคือเขา”
……
……
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ดูแล้วกำปั้นของฉีหลินกำลังจะกระแทกไปบนร่างกายของจิ๋งจิ่ว แต่เขากลับถูกสมณะแก่รูปหนึ่งลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส
ฉีหลินยกระดับสภาวะขึ้นไปถึงขั้นมหายานระดับกลางจนเกือบจะเผยร่างเดิมออกมา แต่เขากลับยังมิใช่คู่ต่อสู้ของสมณะแก่รูปนั้น จากนั้นถูกถีบจนกระเด็นออกไปหลายพันลี้
ในระหว่างที่ทำการโจมตี สมณะแก่รูปนั้นนั่งอยู่บนพื้นตลอดเวลา มิได้ยืนขึ้นมาเลย
สมณะแก่รูปนี้เป็นใครกันแน่? เจ้า
