ตำหนักเฉิงฉว๋า ก่อนจะนั่งลงข้างมัน
แมวขาวเหลือบมองดูสมณะหนุ่มผู้นี้ ภายในดวงตาเต็มไปด้วยสายตาเย้ยหยัน ในใจครุ่นคิดว่าหากข้าอยู่ที่นั่น วันนี้ทั้งสองคนนั้นจะได้สู้กันหรือ?
สมณะหนุ่มกล่าวอย่างจริงจังว่า “แต่ตอนนี้ฉีหลินรู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่”
“เมี้ยว? เจ้าคิดว่าเจ้ากวางตัวนั้นจะยอมรามืออย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง พวกตัวอัปลักษณ์ที่เขาอวิ๋นเมิ่งเหล่านั้นล้วนแต่ขี้โมโห ต่อให้ไม่กล้าสังหารจิ๋งจิ่วต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ แต่ก็ต้องเล่นงานเขาให้ได้ ข้าคิดว่าเจ้ากวางโง่ตัวนั้นน่าจะต้องการทำให้จิ๋งจิ่วบาดเจ็บสาหัส จากนั้นก็ทำให้เขาถูกยันต์เซียนกลืนกิน แบบนี้ตัวเองจะได้ไม่ต้องแบกความผิดเอาไว้”
“ถ้าเป็นแบบนี้ ก็นับเป็นแผนการที่ดีนะเนี่ย”
“เมี้ยว?” แมวขาวรู้สึกดูถูกเป็นอย่างยิ่ง คิดว่าเจ้าช่างไม่รู้จักคนอย่างจิ๋งจิ่วเอาเสียเลย “เจ้านั่นทั้งชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์มากที่สุด จะมีใครที่วางแผนเล่นงานเขาได้? นอกจากตัวข้าแล้ว เขาจะต้องแอบซ่อนแผนสำรองอย่างอื่นเอาไว้แน่ ไม่แน่อาจจะเล่นงานเจ้ากวางตัวนี้จนตายก็เป็นได้”
บนใบหน้าสมณะหนุ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา เขากล่าวถามว่า “อย่างนั้นทำไมเจ้าถึงไม่ไปช่วย?”
“ข้าเป็นใคร มีสถานะเป็นอย่างไร
