? ผู้พิทักษ์ของชิงซานจะไปร่วมมือโจมตีกับศิษย์รุ่นหลังเหล่านั้นได้อย่างไร หากอีกประเดี๋ยวฉีหลินถูกจิ๋งจิ่วเล่นงานจนได้รับบาดเจ็บจริงๆ ข้าค่อยแอบไปโจมตีก็ได้ ถ้าหากเป็นเหมือนตอนคุกกระบี่อีกล่ะก็ ข้าคงทนไม่ไหวแน่”
แมวขาวคิดถึงภาพมังกรชางหลงที่ตายลงไปต่อหน้าตนเองตัวนั้น พลางร้องเมี้ยวออกมาอย่างรู้สึกเสียดาย
มันพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมตัวเองถึงต้องคิดอะไรเยอะแยะขนาดนี้ แล้วก็พูดเรื่องเหล่านี้กับเจ้า?
มันหมุนตัวมองไปทางสมณะหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันหมุนอย่างช้าๆ คล้ายกับว่าถูกลมหนาวแช่แข็งอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าอย่าลงมือจะดีกว่า พวกเราชิงซานจะขายหน้าไม่ได้”
สมณะหนุ่มเดินไปข้างกายมัน จากนั้นนั่งลง มือขวาลูบไปบนศีรษะของมันอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็ลูบตั้งแต่หัวไปจนถึงหาง
การเคลื่อนไหวของเขาดูชำนาญ คล้ายว่าเคยลูบมาเป็นเวลาหลายร้อยปี
ปกติขนแมวที่ถูกลูบมักจะเรียบลื่นขึ้น แต่ครั้งนี้กลับตรงกันข้าม ขนแมวทั่วทั้งตัวชี้พองขึ้นมา ปลิวไหวไม่หยุดท่ามกลางลมหนาว มองดูคล้ายดอกหญ้าที่ถูกลมพัดจนปลิวกระจาย
พองขนก็หมายความว่าโกรธ เป็นสัญญาณของการต่อสู้ แต่ในเวลาส่วนใหญ่นั้นเป็นเพราะว่าหวาดกลัว
