ในดวงตาแมวขาวเต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัว ม่านตาของมันหดเล็กจนกลายเป็นจุดสีดำเล็กๆ หากไม่สังเกตให้ดีไม่มีทางมองเห็นได้
เห็นๆ อยู่ว่ามันสามารถตะปบสมณะหนุ่มที่อยู่ข้างกายผู้นี้ให้ตายไปได้ แต่…ไหนเลยจะกล้า?
ในอดีตตอนที่อยู่บนยอดเขาปี้หู เห็นๆ อยู่ว่ามันสามารถฆ่าจิ๋งจิ่วให้ตายได้สบายๆ แต่มันก็มิได้ลงมือ
เพียงแค่พริบตา ในหัวสมองของแมวขาวมีคำพูดหยาบคายที่สกปรกที่สุดบนโลกนี้ผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน ไม่สามารถใช้ตัวอักษรเขียนออกมาได้
เพราะจิตใจของมันใกล้จะพังทลายแล้ว
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ มันก็เก็บคำพูดหยาบคายเหล่านั้นเอาไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง มิกล้ายั่วยุสมณะหนุ่มผู้นั้นแม้แต่นิดเดียว
ผู้พิทักษ์ชิงซานไป๋กุ่ย แต่ไหนแต่ไรมาขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย กระทั่งเจ้าสำนักมันก็มิสนใจ แต่ในโลกนี้ยังไงก็ต้องมีผู้ที่ทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวได้อยู่
เมื่อถึงเวลานั้น มันจะขี้ขลาดมากกว่าใคร
คนที่มันกลัวจริงๆ ก็คือศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นั่น
พูดให้ถูกก็คือมันกลัวศิษย์พี่มากกว่า เพราะศิษย์พี่ฆ่าคนเก่งกว่า กล้าฆ่าคนมากกว่า อันตรายมากกว่า จนตรอกมากกว่า โหดเหี้ยมเย็นชามากกว่า ฉลาดมากกว่า วางแผนรอบคอบมากกว่า เฉลียวฉลาดมากกว่า
