จัวหรูซุ่ยตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เสียงตะโกนดังลั่น กระทั่งปลายหางเสียงก็ยังแตกพร่า ฟังดูค่อนข้างน่าขัน
คำพูดประโยคนี้ของเขายิ่งน่าขัน
ไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่ามือซ้ายของจิ๋งจิ่วกำยันต์เซียนเอาไว้อยู่ ไม่สามารถคลายได้ ได้แต่ต้องไพล่ไว้ด้านหลัง แต่การที่เขาพูดเช่นนี้กลับดูเหมือนว่าเขาต่อให้ฉีหลินโดยใช้แค่มือเดียวจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นการฝึกกระบี่ของสภาวะขั้นคเนจรก็ไม่จำเป็นต้องใช้การร่ายเคล็ดกระบี่มาช่วยเหลือ อย่างนั้นมือเดียวกับสองมือจะต่างอะไรกัน?
ฉีหลินไม่ได้สนใจศิษย์ชิงซานที่เลอะเลือน แต่กลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองตัวเองผู้นี้ เขาจ้องมองดวงตาของจิ๋งจิ่วพลางกล่าวถามว่า “ที่นี่?”
เจ้าล่าเยวี่ยพลันกล่าวขึ้นมาว่า “อยู่มาหลายพันปี กระทั่งคุมกำลังก็ยังทำไม่ได้ อายุของท่านมันไปอยู่ที่ไหนหมด?”
นางนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ จู่ๆ พลันกล่าวคำพูดเสียดสีที่ปกติไม่มีทางพูดออกมาเด็ดขาดออกมา นั่นเป็นเพราะในเวลานี้นางรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ
นางไม่รู้ว่าสวนจิ้งหยวนแห่งนี้มีความหมายอะไรต่อจิ๋งจิ่วกันแน่ แต่นางเชื่อว่าหากจิ๋งจิ่วอยู่ที่นี่น่าจะมีประโยชน์มากกว่า
“อย่างไรเสียก็มิได้ไปอยู่บนตัวหมาตัวนั้นของเจ
