้าก็แล้วกัน”
ฉีหลินกล่าวออกมาประโยคหนึ่งอย่างเฉยเมย มิได้สนใจศิษย์ชิงซานที่เลอะเลือนแต่กลับเอาแต่มองไปทางตำหนักที่อยู่ไกลออกไปคนนี้อีก เขากล่าวถามว่า “เริ่มเลย?”
ในขณะที่พูด เขาจ้องมองดวงตาของจิ๋งจิ่วอยู่ตลอดเวลา — เขากับนักพรตไป๋กำลังสงสัยเรื่องความเป็นมาของจิ๋งจิ่ว หากอีกฝ่ายเป็นจิ่งหยางกลับมาเกิดใหม่จริงๆ อย่างนั้นต่อให้ระวังมากแค่ไหนก็ไม่ถือว่าเกินไป ถึงแม้ตอนนี้อีกฝ่ายจะอยู่แค่คเนจรระดับกลาง เพียงแต่ดีดนิ้วก็สามารถฆ่าได้ก็ตาม
จิ๋งจิ่วมิได้พูดอะไร ข้อมือขยับเบาๆ ปลายกระบี่เหล็กสีดำยกขึ้นเล็กน้อย
การเคลื่อนไหวนี้ดูสบายๆ แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความมั่นใจอย่างมาก แต่สำหรับฉีหลินแล้ว นั่นย่อมต้องเป็นการท้าทายอย่างร้ายแรง
ฉีหลินสีหน้าเรียบเฉย มือขวาขยับเบาๆ เส้นตรงที่ดูเหมือนควันสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าไปหาจิ๋งจิ่ว
ควันสายนี้ดูเหมือนเรียวเล็กเป็นอย่างมาก แต่กลับให้ความรู้สึกที่่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง คล้ายภูเขาที่หนักอึ้ง
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าเจ้าล่าเยวี่ยพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย รู้ว่าตนเองไม่สามารถรับการโจมตีนี้เอาไว้ได้อย่างแน่นอน
ที่สำคัญที่สุดก็คือ ต่อให้นางอยากจะใช้กระบี่มิคำนึงเข้าไปรับการโจมตีครั้งนี้
