นางก็ปล่อยกระบี่ออกไปไม่ทันอยู่ดี
ความเคลื่อนไหวที่ดูเรียบง่ายของฉีหลิน ความจริงแล้วกลับรวดเร็วปานสายฟ้า คนที่อยู่ในสวนจิ้งหยวนมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขายกมือขึ้นมาเมื่อไร งอนิ้วเมื่อไร แล้วดีดออกไปเมื่อไร
เวลาคล้ายหยุดนิ่งลง
จริงอยู่ที่เขาสะกดสภาวะของตัวเองเอาไว้ที่ขั้นจิตก่อรูป แต่พลังยังคงน่ากลัวเป็นอย่างมาก
เขามีพละกำลังมหาศาลอย่างที่ยากจะจินตนาการได้ แล้วก็ย่อมต้องมีความเร็วอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน จิ๋งจิ่วก็ไม่สามารถหลบการดีดครั้งนี้ของฉีหลินได้ ต่อให้กระบี่เซียนแห่งยมโลกของเขาจะพิสดารยากคาดคะเนแค่ไหนก็ตาม
แต่เขารับเอาไว้ได้
ในตอนที่ฉีหลินจ้องมองดวงตาของเขา เขาก็มองดูฉีหลิน
สิ่งที่เขามองดูมิใช่มือของฉีหลิน มิใช่ไหล่ของฉีหลิน แล้วก็มิใช่แขนเสื้อของฉีหลินที่ขยับขึ้นเพราะแรงลม หากแต่เป็นดวงตาของฉีหลิน
สายตาของฉีหลินขยับเล็กน้อย เขาก็ขยับทันที อีกทั้งยังคำนวณตำแหน่งที่ฉีหลินจะดีดมาได้ล่วงหน้าด้วย
กระบี่เหล็กสีดำที่กว้างใหญ่และอัปลักษณ์แหวกอากาศพุ่งกลับมา มันเป็นเหมือนชุดเกราะและหมวกเหล็กที่คอยปกป้องอยู่ด้านหน้าร่างกายเขา ปกปิดดวงตาของเขาเอาไว้ แล้วก็ปกปิดท้องฟ้า
กร
