สมณะทุกคนที่อยู่ในวัดกั่วเฉิงต่างได้ยินเสียงนี้ ต่างทยอยเดินออกมาด้านนอกตำหนัก มองไปทางสวนด้านหลังอย่างสงสัย
เหล่าชาวบ้านที่เตรียมฉลองปีใหม่อยู่ด้านนอกวัดก็ได้ยินเสียงนี้อย่างชัดเจนเช่นกัน พวกเขาคิดขึ้นมาอย่างงุนงงทันทีว่าหมู่บ้านไหนมีฟ้าฝ่าลงมาอย่างนั้นหรือ เหตุใดถึงได้ดังขนาดนี้
ภายในสวนผัก หลิ่วสือซุ่ยได้ยินเสียงดังสนั่น ในใจค่อนข้างเป็นกังวล เขาย่อมต้องฟังออกว่านั่นมิใช่เสียงสายฟ้า
เสี่ยวเหอมองดูสีหน้าของเขา กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ถ้ายังไง…เจ้าจะไปดูหน่อยไหม?”
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวต่อ จากนั้นกล่าวว่า “คุณชายไม่ให้ข้าไป เขาย่อมต้องมีเหตุผลของเขา ข้าเชื่อฟังเขา”
เสี่ยวเหอไม่ค่อยเข้าใจ กล่าวถามว่า “เจ้าไม่กลัวเขาจะเกิดเรื่องหรือ?
หลิ่วสือซุ่ยคีบเนื้อผัดผักดองใส่ในชามข้าว ก่อนจะกินเข้าไปคำหนึ่งใหญ่ๆ พลางกล่าวเสียงอู้อี้ว่า “คุณชายไม่มีทางเกิดเรื่อง”
……
……
จิ๋งจิ่วมีเรื่อง
ฝุ่นควันร่วงตกลงมาจนหมด เขามิได้อยู่ที่เดิม หากแต่ถอย ‘เข้า’ ในระเบียงทางเดิน….
ร่างของเขากระแทกระเบียงทางเดินจนเป็นรอยแตกลึกเข้าไปหลายฉื่อ ดูคล้ายโค้งเว้าเข้าไป
เจตน์กระบี่ที่เบาบางแต่กลับช
