เอง ภายในสวนจิ้งหยวนมีเสียงตะโกนดังขึ้นมา “
“ครั้งที่หนึ่ง!”
คนที่ตะโกนขึ้นมาคือจัวหรูซุ่ย เขายังคงตะโกนในสิ่งที่ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้ว
เขามิใช่ว่าอยากจะทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดภายในสวน หากแต่ต้องการจะทำลายจังหวะ เพื่อให้จิ๋งจิ่วได้มีเวลาฟื้นฟูกำลัง
จนกระทั่งในเวลานี้ เขาก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา มองดูกระบี่เหล็กสีดำที่ห้อยตกอยู่ข้างกายของจิ๋งจิ่ว ในใจครุ่นคิดว่ากระบี่นี้น่าจะหักแล้วกระมัง?
ทั่วทั้งชิงซานต่างทราบดี กระบี่ที่จิ๋งจิ่วสืบทอดมาคือกระบี่ของอาจารย์อาม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ย
กระบี่เหล็กเล่มนี้มิได้มีอะไรพิเศษ ยกเว้นแค่ตัวกระบี่ค่อนข้างกว้าง
เมื่อสภาวะของจิ๋งจิ่วยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ก็ยิ่งมีหลายคนที่รู้สึกเสียดายแทนเขา คิดว่ากระบี่เหล็กเล่มนี้ไม่คู่ควรกับเขา จัวหรูซุ่ยเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
เสียงแคร่กเบาๆ ดังขึ้น ผิวนอกของกระบี่เหล็กมีรอยแตกปรากฏขึ้นมา จากนั้นค่อยๆ ลามออกไป
เมื่อเห็นภาพนี้ จัวหรูซุ่ยรู้สึกจนปัญญา ในใจครุ่นคิดว่าตนเองเคยบอกเอาไว้แล้วว่ากระบี่เล่มนี้ของท่านมันไม่ไหว นอกจากมีพิษนิดหน่อยแล้วยังมีประโยชน์อะไร?
“เหล็กผุๆ แบบนี้ยังกล้าเอามาชี้ข้าอย่างนั้นหรือ?” ฉีหลินจ
