างมาก หากไม่เป็นเพราะเขาได้เจอหยวนกุยบ่อยๆ จึงค่อนข้างชิน ไหนเลยจะกล้าพูดออกมาได้
ชิงซานฆ่าคนบ่อยๆ น้อยครั้งที่จะข่มขู่คน นานๆ ครั้งถึงจะมีสักครั้งหนึ่ง นั่นแสดงว่าพวกเขาจริงจังอย่างมาก
ไกลออกไปมีเสียงแมวดังลอยมาอีกครั้ง ดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง
ฉีหลิงเงยหน้ามองดูท้องฟ้า ในดวงตาเผยให้เห็นแววตาเหนื่อยล้า
บนแผ่นดินเฉาเทียนเมื่อหลายหมื่นปีก่อนยังไม่มีสำนักจงโจว แล้วก็ไม่มีสำนักชิงซาน ในตอนนั้นเขากับชางหลงท่องเที่ยวไปทั่ว อยากฆ่าใครก็ฆ่า อยากกินใครก็กิน
เหตุการณ์อย่างในวันนี้ ต่อให้ไป๋กุ่ยคอยจับตาดูเขาอยู่ไกลๆ เขาก็ยังจะกินจิ๋งจิ่วเข้าไป ไหนเลยจะสนใจเรื่องที่สำนักชิงซานและสำนักจงโจวจะเปิดศึกใส่กัน
ผู้คนเดือดร้อน? คนที่ตายล้วนแต่เป็นมนุษย์ เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
เขาดึงสายตากลับมา มองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ดูเหมือนวันนี้ยากจะฆ่าเจ้าได้แล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง”
ฉีหลิงกล่าวว่า “ข้าไม่มีทางจากไปทั้งแบบนี้ ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องชดใช้สำหรับเรื่องนี้ อย่างน้อยเจ้าก็มิอาจเก็บยันต์เซียนเอาไว้ได้อีก”
ตอนนี้ดูเหมือนสำนักจงโจวจะสืบพบอะไรบางอย่างแล้ว ต่อให้ไม่มีหลักฐาน แต่พวกเขาก็มั่นใจแล้วว่า
