ีหลินและชางหลง ร่างศักดิ์สิทธิ์ของพวกมันเรียกได้ว่าแทบจะอยู่ยงคงกระพัน
หากมิเป็นเพราะชางหลงละโมบมากเกินไป คิดอยากจะกินจิ๋งจิ่วกับจักรพรรดิห่งหมิง มันก็ไม่มีทางที่จะถูกฆ่าได้
“ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องชั่วร้ายที่ชางหลงทำในคุกสะกดมารเหล่านั้น เจ้าไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ? จะให้ข้าพูดออกมาตอนนี้หรือเปล่า?” จิ๋งจิ่วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ฉีหลิงกล่าวเสียงขึงขัง “หุบปากซะ ไม่ว่าเจ้าจะพูดแก้ต่างอย่างไร วันนี้เจ้าก็ต้องตาย!”
เมื่อกล่าวกระโยคนี้จบ แรงกดดันที่เก่าแก่โบราณสายนั้นก็ปกคลุมสวนจิ้งหยวนอีกครั้ง และจิตสังหารที่แฝงอยู่ในแรงกดดันครั้งนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
ไป๋เชียนจวิน ซีอี้อวิ๋นแล้วก็สมณะต้าฉางไม่สามารถยืนอยู่ได้ ต่างนั่งขัดสมาธิลงไปบนพื้น ใช้ปราณก่อกำนิดและวิชาฌานรักษาทะเลแห่งการรับรู้ของตนพร้อมกับหลับตาลง
ลู่กั๋วกงล้มลงไปนั่งกับพื้น
จัวหรูซุ่ยต้องมองพื้น เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออีกครั้ง เขากล่าวตะคอกว่า “อาจารย์อาเล็กเป็นของล้ำค่าของชิงซาน ล้ำค่ากว่าข้ามากนัก หากท่านฆ่าเขา หรือท่านไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่!”
สำหรับศิษย์หนุ่มอย่างเขาแล้ว สิ่งมีชีวิตอย่างฉีหลินนี้ถือว่าน่ากลัวเป็นอย่
