ซีอี้อวิ๋นกระอักเลือดไม่หยุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ในใจครุ่นคิดว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่ ไฉนเพียงแค่คำพูดประโยคเดียวถึงกับสั่นคลอนฐานใจแห่งเต๋าของตนเองได้
ผิวหน้าของคนผู้นั้นเป็นมันวาว ดูอ่อนเยาว์เป็นยิ่งนัก แต่ภายใต้ผิวหนังกลับคล้ายมีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา ดูคล้ายเถาวัลย์ที่แผ่ขยายขึ้นไปด้านบน สุดท้ายโผล่ออกมาจากด้านบนหน้าผาก กลายเป็นเขาสองเขาที่มีขนาดยาวเท่านิ้วมือ….นี่ไม่มีทางใช่ศิษย์ธรรมดาๆ ของสำนักจงโจวเด็ดขาด!
เมื่อเห็นเขาสองข้างนั้น ซีอี้อวิ๋นและคนอื่นๆ ที่อยู่ในสวนจิ้งหยวนต่างคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง แต่กลับรู้สึกว่าไม่มีทางเป็นไปได้!
สมณะตู้ไห่เป็นหัวหน้าอารามหลี่ว์ถังของวัดกั่วเฉิง ถือได้ว่าเป็นสมณะสูงศักดิ์อันดับสี่หรือห้าภายในวัด ไม่ว่าจะเป็นสภาวะหรือความอาวุโสก็ล้วนแต่สูงที่สุดในที่นี่ เขาสะบัดจีวรดึงซีอี้อวิ๋นมาไว้ข้างกาย มองดูคนประหลาดจากสำนักจงโจวผู้นั้น ในสายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ เขากล่าวถามว่า “ไม่ทราบว่าประสกเป็นใครกันแน่?”
“ในเมื่อพวกเจ้าไม่กล้าขานเรียกนามอันยิ่งใหญ่ของข้า อย่างนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าข้าเป็นใครต่อไปก็แล้วกัน”
คนผู้
