นั้นแค่นหัวเราะออกมาพลางกล่าวว่า “สูงทัดเทียมฟ้า สรรพสัตว์มีวิญญาณ พวกเจ้าเรียกข้าว่าฉีหลิงก็ได้
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุุกคนที่อยู่ในสวนจิ้งหยวนก็มั่นใจทันที รู้ว่าคนที่มาคือท่านผู้นั้นอย่างที่คิดเอาไว้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง
เพียงแค่เสียงอ่านต่างกันเล็กน้อย มีหรือที่ผู้คนจะเดาไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร?
สมณะตู้ไห่และสมณะต้าฉางและลู่กั๋วกงต่างรีบเข้ามาคารวะ ดูเคารพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง
ฉีหลินคือสัตว์เทพประจำสำนักจงโจว สภาวะสูงส่งลึกล้ำ นับแต่โบราณมาจนถึงตอนนี้ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มากี่ปี มองไปทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียน เกรงว่าคงจะมีเพียงหยวนกุยแห่งชิงซานเท่านั้นที่มีชีวิตยาวนานกว่ามันหน่อย ไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่ตรงนี้ ต่อให้เป็นผู้อาวุโสบางคนที่อยู่ในยอดเขาเร้นลับหรือในหุบเขาด้านหลังของเขาอวิ๋นเมิ่งก็ล้วนแต่เป็นอนุชนรุ่นหลังของเขา
จัวหรูซุ่ยก้มหน้ามองดูอาสนะที่อยู่ตรงหน้าเจดีย์หินองค์เล็ก มิได้เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็มิได้คารวะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
สมณะตู้ไห่โค้งคารวะพลางกล่าวว่า “ไม่ทราบว่า…ท่านฉีหลินปรากฏกายบนโลกมนุษย์ มีเรื่องใดชี้แนะอย่างนั้นหรือ?”
ฉีหลินกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “ข้าม
