หลายคนล้วนแต่ไม่ชอบฤดูหนาว ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของฤดูหนาวน่าจะเป็นความคึกคักและการที่ได้กินอาหาร แล้วก็มีเสื้อผ้าใหม่ในตอนวันปีใหม่
อีกสามวันจะถึงวันปีใหม่ คนที่เดินทางมาเข้าร่วมพิธีสักการะสถูปทยอยเดินทางมาถึงวัดกั่วเฉิง
จัวหรูซุ่ยยืนอยู่ในสวนจิ้งหยวน มองดูหิมะที่เกาะอยู่บนชายหลังคา สีหน้าดูคร่ำเคร่ง ในใจครุ่นคิดว่าริมทะเลตะวันออกยังหนาวขนาดนี้ แล้วที่ราบหิมะจะเป็นอย่างไร?
จิ๋งจิ่วมองดูเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตอนนี้สภาวะเจ้ายังต่ำต้อย อย่าได้คิดไปทางเหนือ”
จัวหรูซุ่ยคิดในใจ ทำไมท่านถึงได้เหมือนกับอาจารย์เลย จึงกล่าวว่า “อาจารย์อาไป๋และอาจารย์อามั่วพาศิษย์พี่ศิษย์น้องของยอดเขาเหลี่ยงว่างไปเมืองไป๋เฉิง แล้วข้าจะมามัวอยู่ทางใต้ได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เดิมข้าก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีการของยอดเขาเหลี่ยงว่างอยู่แล้ว เพราะหากเกิดเรื่องใหญ่จริงๆ ศิษย์หนุ่มสาวที่ไปก็มีแต่ต้องตายเปล่า”
จัวหรูซุ่ยไม่เห็นด้วย กล่าวว่า “บางเรื่องยังไงก็ต้องมีคนทำ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “รอให้เจ้าบรรลุแหวกทะเลก่อนค่อยไป”
จัวหรูซุ่ยครุ่นคิดถึงได้เข้าใจตรรกะอันนี้ จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย “นี่อาจารย์อา
