กำลังชื่นชมข้าอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถูกต้อง ศิษย์ที่ไม่มีอนาคตเหมือนอย่างเจี๋ยนหรูอวิ๋น ถ้าอยากจะเสี่ยงอันตรายก็ช่าง แต่เจ้ายังมีอนาคตอีกไกล ดังนั้นต้องรักษาชีวิตเอาไว้”
จัวหรูซุ่ยจ้องมองดวงตาของเขา กล่าวว่า “หากคลื่นอสูรมาจะทำอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างเรียบเฉย “เคยมีมาหลายครั้งแล้ว”
หากเปลี่ยนเป็นหลิ่วสือซุ่ยหรือศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างคนอื่น ในเวลานี้คงจะเถียงกับจิ๋งจิ่วต่อ แต่จัวหรูซุ่ยกลับรู้สึกว่าคำพูดของอาจารย์และจิ๋งจิ่วคล้ายจะมีเหตุผลบางอย่างอยู่ คนที่เป็นอัจฉริยะเหมือนอย่างตนเอง ควรจะรอจนถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดถึงจะออกไปช่วยกอบกู้โลกจากสถานการณ์คับขัน…
ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ค่อนข้างเกียจคร้านจริงดั่งว่า
ที่จิ๋งจิ่วชื่นชมเขาก็น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย
“อาจารย์อา ข้ารู้สึกว่าที่นี่สภาพแวดล้อมไม่เลว ข้าพักอยู่ที่นี่แล้วกัน”
จัวหรูซุ่ยรู้สึกว่าสวนจิ้งหยวนเงียบสงบ ดีกว่าเรือนรับรองที่วัดกั่วเฉิงเตรียมเอาไว้ให้ตัวเองมากนัก
เจ้าล่าเยวี่ยพลันลืมตาขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “ไม่มีที่”
จัวหรูซุ่ยหน้านิ่งไปทันที เขาหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก หนังตาตกกล่าวพึมพำว่า “เจ้าคิดเจ้าแค้น เจ้าคิดเจ้าแค้นเ
